دیروز بخش خبر بیست و سی یک گزارش افشاگرانه در مورد شرکتها و آدمهایی پخش کرد که وامهای میلیاردی خرید و فروش میکنند
رفع سوء اثر چک میکنند
افتتاح حساب جاری میکنند و …
همه‌شون هم در دفاتر شیک و تر تمییز و بسیار معتبر خودشون رو نشون دادند

گزارشگر هم کاملا توضیح داد که برای دسترسی به این آدمها کافیه به آگهی‌نامه‌های روزنامه‌هایی مثل همشهری و … مراجعه کنید.

تبلیغ از این بهتر؟ واسه این آدمها.
کاش گلخونه‌داری هم خلاف بود و اینها از ما گزارشهای افشاگرانه پخش میکردند!

–
مهمتر اینکه میگن که مهمترین بدهکاران شبکه بانکی که بانکها نمیتونند طلبشون رو بگیرند همین آدمهایی هستند که بالای یک میلیارد تومان تسهیلات گرفته‌اند و بانکها نمیتونند پس بگیرند. اون وقت اگر اقساط صد هزار تومنی من و شما یک ماه عقب بیافته به هزار نفر اختیاریه میفرستند! جیگرتو بخورم اقتصاد!

برای مردان: Shirtless برای زنان: Top+less. اولی مشکلی نداره ولی دومی فیلتر میکنه! حتی مخابرات هم سواد انگلیسی‌ش داره میره بالا… WoW

یک سوال ممکنه گاهی پیش بیاد و اون اینه که طراحی گرافیک با طراحی وب چه تفاوتهایی داره؟

متاسفانه برخی از طراحان گرافیک (با تجربه کار در زمینه‌های مختلف مثل چاپ، عکس، ویدئو و …) گاهی فکر میکنند که طراحی طراحی است و مدیوم زیاد فرقی نداره.

ولی اینطور نیست. طراحی وب یک شاخه کاملا جدا است و وسیله و اهدافش برای انتقال پیام کاملا فرق داره.
برای نمونه سایت آقای رضا عابدینی را مثال میزنم.

خب من بچه بودم. وقتی برای بهترین وزنه بردار جهان به صورت اینترنتی رای گیری میشد و من برای آقای رضازاده خیلی تلاش کردم. بچه‌گی کردم. عقلم نمیرسید. ولی الان که ماجرای بهترین صدا (توجه کنید: بهترین صدا. نه بهترین خواننده) که توسط رادیو ملی عمومی آمریکا NPR در جریان است. اینکه به همدیگر فشار وارد میکنید که به آقای شجریان رای بدهید. نژاد پرستی است.

من هیچی از وزنه برداری نمیدانستم و رقبا را هم نمیشناختم. به مردم سقلمه میزدم که آقای رضازاده هموطن ماست. الان هم آقای شجریان چون هموطن ماست عزیز است و بزرگ. اهل هنر میگویند تک است. قبول. میگویند وطن دوست است چه عالی، در زلزله بم خیلی زحمت کشید، یادمان نمیرود.

ولی من هیچی از موسیقی سنتی ایرانی نمیدانم. گوش نمیدهم. خوشم هم نمیاد. شناختی هم از رقبا ندارم. پس چطور داوری کنم که کدام صدا بهتر است؟ باید تک تک را گوش بدهم و چه بسا از این صدا یا آن صدا خوشم بیاید.
بنابراین این رسم غلط را جمع کنیم. اگر قرار است داوری کنیم صادق باشیم. نه جانب‌دار و پیش‌داور.

دوستان من اگر ایشان را دوست دارید. خب رای بدهید. تبلیغ هم بکنید. ولی دیگر فشار وارد نکنید. فشارهای اینجوری از یک جای دیگری بیرون میزند. مثلا میگویند ایرانیهای آنلاین در رای‌گیریهای اینترنتی بی‌اخلاقی میکنند.

عکس، تاکسیهای منطقه‌ای رو در چین نشون میده که در صف پمپ بنزین ایستاده‌اند و از نظر عکاسی صحنه‌ای بدیع است ولی از نظرهای دیگر چطور.
آیا این سرنوشت هم در انتظار ماست؟
photo credit .

داشتم رو فرندفید از دست پاتن جامه نق میزدم. که بعد از ده سال که پاتن جامه پوشیدیم. این آخری شلوار کتانش ده بار هم نپوشیده بودم که رسما پاره شد. و علتی پیدا نکردم جز خراب بودن پارچه‌اش!

بعد یک سرچی کردم ببینم رو سایتشون چی دارند. که سرچ فارسی روی گوگل برای «پاتن جامه» هیچ نتیجه‌ای مستقیم به خود این شرکت نداره. سرچ انگلیسی patan jameh ولی سایتشون رو میاره که تمام فلش هست و به انگلیسی.

من این سوال رو میپرسم. برادر من! تولید کننده گرامی! شما برای کدوم بازار محصول تولید میکنید؟ (ایرانی یا خارجی؟)
هدف از تاسیس سایت چیه؟ (این که فروشنده‌ها و بچه‌محلهای طراح لباس شما رو بپوشند و مانکن بازی کنند؟)
- مملکته داریم؟

خب من هیچ اعتراضی ندارم که بنزین به قیمت بین‌المللی‌اش فروخته بشه. ولی اینکه سهیمه ما تولیدکنندگان رو یواش یواش کم دارند میکنند تا به صفر برسونند و اولش رو از ما شروع کردند. خیلی برام مهمه و عجیب!

مهمترین عضو جامعه تولیدکنندگان اون هستند. وقتی سیستم حکومتی نمیفهمه که خودروهای باری سنگین و سبک برای کدوم قشر کار میکنند. و اولین جایی که میخواد بهش فشار وارد بکنه اینجاست… چه باید گفت؟ وقتی جاده‌ها پر شده از مونتاژهای چینی مزخرف!

آیا میدونید وانت پیکان و وانت نیسان قاتلان تولیدکنندگان زحمت کش وطنی هستند؟ و هیچ کسی توجهی نداره. چرا نیروی انتظامی نیسان وانت آبی سوار نمیشه؟ چرا نیروی انتظامی میتونه تویوتا 10هزار دلاری بخره ولی یک تولیدکننده اگر بخواهد اون رو بخره باید 35میلیون تومن پول بده؟ آیا یک کشاورز گیلانی اگر پول داشت وانت خوب بخره میرفت زن و بچه‌ش رو سوار تریلر تراکتور رو تیلر بکنه و تو جاده‌ها به کشتن بده؟

آیا آهن فروش وطنی اگر کامیونت مناسب برای حمل شاخه آهن وجود داشت اونها رو بار وانت نیسان آبی میکرد تا جان مردم تو خیابون رو به خطر بندازه؟

چرا نیسان پیک آپ روز فروخته میشه 24-27 میلیون تومان (مونتاژ وطن) در حالی که قیمت واقعی‌اش نصف این هم نیست؟

چه قشری از نیروی کار برای این مملکت مهمتر از تولیدکنندگان بخشهای مختلف کشاورزی و صنعتی و خدماتی هستند؟ چرا؟ سیستم حالیش نیست؟ چرا نمیفهمه سرمایه‌گذار در بخش تولیدی چرا نمیاد؟ چرا باید کسی کارخونه و کارگاه بزنه وقتی سیستم فقط میخواد خون تولیدکننده رو تو شیشه بکنه؟

من به حساب کتاب از جنس خود اینترنت خیلی وقته که با اینترنت آشنا هستم.
نه که باباش باشم یا ننه‌ش یا خاله‌ش. فقط اینکه باید تو این چند سال میفهمیدم اینترنت چی ممکنه باشه.
ولی راستش رو بخواهید. من در تمام این سالها به دلیل تحریم و بیعرضگی بانکهای خودمان و چیزهای دیگر. اصلا دور و بر مسایل مادی اینترنت نبودم.

چند وقتی است برای کسی روی یک سایتی کار کردم. و تازه دو زاری‌م افتاده که بابا اینترنت چه معجزه‌ای است.
یک کسب و کار کوچک شهرستانی رو میشه باهاش کشوری کرد. کشوری و منطقه‌ای کرد. منطقه‌ای رو قاره‌ای و قاره‌ای رو جهانی.

ما به دلیل تحریم‌های مالی و نداشتن خدمات پرداخت و دریافت آنلاین خیلی عقب هستیم.
از مسولین محترم خواهشمندیم هرچه سریعتر پاشون رو از سیم بردارند.
—
سر قضیه تحریمهای آمریکا ثبت کننده دومینهای ما که شرکت enom هست و ما از طریق دوستان محترم در پرشین تولز ازش خرید کرده‌ایم

اخطار داده که به کاسه کوزه‌تون رو میخوام بریزم بیرون.
سر همین من فقط دو تا از دومینهای واجب رو ترانسفر کردم. تا ببینیم چی میشه.
یکی از اینها دی.ان.اس هاش یکم اشتباه شده بود و من یک لحظه که هوایز ش رو دیدم. قلبم افتاد تو جورابم که دومین از دست رفت.

های جک شد و اینا. و بدبخت شدم. تو یکی دو روزی که طول کشید که حل بشه قبض روح شده بودم.

و تازه فهمیدم که بلاگفا یا پرشین بلاگ سر دزدی دومین چی کشیدند.

در فیلتر بودن فرندفید یک مزیت میبینم. اونهایی که بلدند از این دیوار
بپرند و در واقع اف-اف بازهاش بالاخره از رو این دیوار پریده‌اند و به
روشهای مختلف بهش دسترسی دارند و جمع خاصی درست شده – تا اونجاها که چشم
من میبینه. یعنی فعالترینهایی که گاهی قسمت میشه فرندفید رو زیارت بکنیم، اونهایی هستند که داخل ایران هستند. در حالی که آدم فکر میکنه باید خارجیها باشند.

شوخی نمیکنم ها. بیچاره آن کارمندهای اداره‌ها و جاهایی که عادت دارند «شبکه خبر» همیشه باز باشد.
اگر آمار واقعی بگیرند چیزهایی مثل «عدم آرامش روانی» «عدم توانایی کنترل
خشونت» «عدم اعتماد به افراد جامعه» «عدم اعتماد به خانواده» «ریسک
اعتیاد به مواد مخدر» و خیلی المانهای دیگر به خاطر [جنس محتوی این شبکه] بالا خواهد بود.
این یک حس قوی است که نسبت به آثار مخرب این شبکه معظم بین‌المللی خبری، دارم و ممکن است کاملا غلط باشد!